1Błogosławiony Pan, moja skała, który zaprawia moje ręce do walki, a moje palce do wojny.
2Moje miłosierdzie i moja twierdza, moja warownia, mój wybawiciel i moja tarcza; ten, któremu ufam, on mi poddaje mój lud.
3Panie, czym jest człowiek, że zwracasz na niego uwagę? Albo syn człowieczy, że go poważasz?
4Człowiek jest podobny do marności; jego dni jak cień, który przemija.
5Panie, nachyl twoich niebios i zstąp; dotknij gór, a będą dymić.
6Zabłyśnij błyskawicą i rozprosz ich; wypuść swoje strzały i poraź ich.
7Wyciągnij swą rękę z wysokości; wybaw mnie i ocal z wielkich wód, z rąk cudzoziemców;
8Których usta mówią kłamstwo, a ich prawica jest prawicą fałszywą.
9Boże, zaśpiewam tobie nową pieśń; będę ci śpiewał przy dźwiękach lutni i harfy o dziesięciu strunach.
10Ty dajesz królom zwycięstwo, a Dawida, swego sługę, wybawiasz od srogiego miecza.
11Wybaw mnie i ocal z rąk cudzoziemców, których usta mówią kłamstwo, a ich prawica jest prawicą fałszywą;
12Aby nasi synowie byli jak szczepy wyrosłe w swojej młodości, a nasze córki jak kamienie węgielne, wyrzeźbione na wzór pałacu;
13Aby nasze spichlerze były pełne, obficie zaopatrzone we wszystko, nasze stada rodziły tysiące i dziesięć tysięcy w naszych zagrodach;
14Aby nasze woły były tłuste, żeby nie było włamań ani ucieczek, ani narzekania na naszych ulicach.
15Błogosławiony lud, któremu się tak dzieje. Błogosławiony lud, którego Bogiem jest Pan.